Βιογραφικό

Γεννήθηκα στη Χαλκίδα κι από παιδί μου άρεσε να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου, με υλικά που έβρισκα στη θάλασσα, που την είχα μέσα στα πόδια μου. Δε ζωγράφιζα, αλλά μέσα στο μυαλό μου γεννιόντουσαν διαρκώς εικόνες και έβλεπα τα μαύρα χρωματιστά!

Σπούδασα γραφιστική και διακόσμηση στη σχολή Βακαλό κι έμαθα πολλά τα οποία καταλαβαίνω τώρα, μετά απο πολλά χρόνια.

Όλες αυτές τις εικόνες και τα χρώματα τα πήρα μαζί μου μια μέρα και τα ταξίδεψα ως την Κρήτη όπου έμεινα 13 χρόνια. Εκεί γέμισα το σακούλι μου μυρωδιές κι αρμύρα από το Λιβυκό και νοσταλγία. Έτσι τα μάζεψα όλα αυτά και ήρθα πίσω στην Αθήνα.

Και άρχισαν όλες αυτές οι εικόνες να βγαίνουν στο χαρτί, να γίνονται ιστορίες.

Εμπνευστής μου σε αυτό το μαγικό ταξίδι των χρωμάτων ήταν ο δάσκαλος μου Γιώργος Κόρδης που με έμαθε τι θα πει να μη χορταίνεις να ζωγραφίζεις.

Ζωγράφισα μέχρι τώρα 24 βιβλία, έγραψα κιόλας δύο παραμύθια που αγαπώ πολύ, τον Kηπουρό του ουρανού και τη Mυγδαλιά και το φεγγάρι.

Παράλληλα έφτιαξα το εργαστήρι μου Πέτρα – Ψαλίδι – Χαρτί όπου κάνω μαθήματα ζωγραφικής και ραπτικής, παντρεύτηκα, έχω ένα γιο και συνεχίζω να γεμίζω το σακούλι μου ομορφιά και μουσική.

Πριν τρία χρόνια μου ήρθε η ιδέα να ζωγραφίζω παραμύθια πανω σε παπούτσια και κατάφερα να έχω φτιάξει εκατοντάδες ζευγάρια κι οι ιστορίες να ταξιδεύουν, περπατώντας, σε ολο τον κόσμο.

Δήμητρα Ψυχογυιού

Έμπνευση

Ο καθένας από εμάς εμπνέεται από διαφορετικά πράγματα. Αγαπώ τα έντονα και ζεστά χρώματα. Κάποτε ήθελα να τα βάζω όλα στο χαρτί, όταν έφτιαχνα μια ζωγραφιά, λες κι αν άφηνα κάποιο απ’ έξω θα στεναχωριόταν. Σιγά σιγά έμαθα να σκέφτομαι και να ψάχνω.

Τα ταξίδια είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης μου. Είτε αυτά στ’ αλήθεια είτε αυτά της φαντασίας μου. Τα μαγαζιά με τα παλιά πράγματα, τα βιβλία, παλιά ή καινούρια, η μελοποιημένη ποίηση, οι βόλτες στη θάλασσα.

Μου αρέσει να μαζεύω παλιά έπιπλα, συρτάρια και κουτιά. Με κάνουν να θέλω να τα μεταμορφώσω, να τα ζωντανέψω. Το μεγάλο μου πάθος όμως είναι τα υφάσματα και τα βιβλία κατασκευών.

Παρατηρώντας γύρω σου μπορείς να αντλήσεις έμπνευση από παντού. Ακόμη κι ο άνεμος ή ένα φύλλο που πέφτει μπορεί να γίνει το έναυσμα για την αρχή μιας υπέροχης ζωγραφιάς ή ιστορίας.

Πως ξεκίνησε η ιδέα των παπουτσιών

Το 2012 ξεκίνησα να ζωγραφίζω παραμύθια πάνω σε παπούτσια, μια δουλειά που με ενθουσίασε τόσο πολύ που ζωγραφίζω από το πρωί ως το βράδυ. Η ιδέα αυτή ξεκίνησε από μια εικόνα. Στο μετρό της Αθήνας κόσμος πήγαινε κι ερχόταν κι όλοι με τα κεφάλια κάτω, σκυμμένοι, ο καθένας στις δικές του σκέψεις και στα δικά του προβλήματα.

Τότε φαντάστηκα πως αν όλοι φορούσαν ζωγραφιστά παπούτσια η ζωή τους θα γινόταν πιο φωτεινή, πιο αισιόδοξη και χρωματιστή. Κοιτώντας κάτω ένας άνθρωπος κι αντικρύζοντας τόσα χρώματα, τι στο καλό, ένα χαμόγελο θα ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο του και θα έβλεπε τη ζωή του με μεγαλύτερη αισιοδοξία. Αυτός είναι λοιπόν ο στόχος μου. Φορώντας τα παπούτσια Nadeen γίνεσαι ελαφρύς και πετάς!

Πως βρήκα το όνομα Nadeen; Προσπαθούσα πολύ καιρό να αποφασίσω τι όνομα να δώσω στα παπούτσια μου. Έπρεπε να έχουν ένα όνομα…αλλά κανένα δε μου ταίριαζε. Μέχρι που άναψε ένα φωτάκι στο κεφάλι μου και άρχισα να χοροπηδάω από χαρά!

Θυμήθηκα την πρώτη πρώτη λέξη που είπε ο γιος μου όταν ήταν ενός έτους συνήθως όποτε σκόνταφτε ή το βράδυ πριν κοιμηθεί και λέγαμε γελώντας οτι είναι το όνομα του άγγελου του, που τον προσέχει!

Νάντιν νάντιν…φώναζε κι εμείς κοιτούσαμε δεξιά αριστερά μήπως και δούμε κανένα φτεράκι να αιωρείται!

Έτσι λοιπόν – με την άδεια του άγγελου του – τα παπούτσια μου πήραν το όνομα του: Nadeen. Και τελικά ο άγγελος Nadeen έδωσε και το όνομα του σε όλες τις δημιουργίες μου.